ورزش و تمرينهاي شديد و طولاني ممكن است سبب آسيبهاي عضلاني و ساير بافتها شود كه اين آسيبها ناشي از اثر راديكالهاي آزاد و ديگر تركيبات اكسيژني واكنش دار است.
فدراسيون پزشكي ورزشي طي گزارشي در اينباره مينويسد راديكالهاي آزاد تركيباتي شيميايي با الكترون فرد هستند.
اين بدين معناست كه راديكالها بسيار فعال هستند و در تلاش براي گرفتن يك الكترون از مولكولي ديگرند و اين واكنشي است كه سبب شروع زنجيرهاي از واكنشهاي ديگري ميشود.
در اين گزارش آمده است فعاليتهاي بدني نياز به اكسيژن را تا چندين برابر افزايش ميدهند و در حين ورزشهاي شديد اكسيژن مورد نياز كل بدن تا ۲۰برابر افزايش مييابد، اين در حالي است كه اكسيژن مورد نياز عضلات تا ۱۰۰برابر افزايش مييابد.
با فرض اينكه درصد اكسيژني كه به راديكالهاي سوپر اكسيد تبديل شده است غيرقابل برگشت و دگرگوني است، تشكيل تركيبات اكسيژني واكنش دار تا ۱۰۰برابر افزايش خواهد يافت.
استرسهاي اكسيداتيو ناشي از ورزش ممكن است با آنتي اكسيدانها خنثي گردند.
يك آنتي اكسيدان، مادهاي است كه حتي در هنگام حضورش با غلظت بسيار كم در كنار يك ماده قابل اكسيد ، بطور مشخصي از اكسيداسيون اين ماده قابل اكسيد پيشگيري كرده و آن را به تاخير مياندازد.
افزايش سطح راديكالهاي آزاد پس از تمرين و ورزش بطور تجربي به اثبات رسيده است. اندازهگيري راديكالهاي آزاد در انسان اغلب با تكيه بر علايم آسيب راديكالهاي آزاد همانند سطح پلاسمايي Malondialdehydeو هيدروپراكسيد چربي سرم انجام ميشود. مطالعات زيادي افزايش اين علايم را پس از تمرين ورزش نشان داده است.
تمرينات فيزيكي شديد نه تنها با استرسهاي اكسيداتيو همراه است بلكه با استرسها و فشار و سركوب سيستم ايمني، ممكن است سبب التهاب و افزايش خطر عفونتها گردد. مصرف مناسب و مطلوب آنتي اكسيدانها ممكن است از آثار ورزش بر سيستم ايمني و عفونتهاي بعد از ورزش بكاهد.
نوشته شده در پنجشنبه
1385/09/02ساعت توسط mitra
|
